«حتّی اگر تمام جامعه ای بد سرشت باشند با وضع و اجرای قانون می توان جامعه ای نیک سامان داشت»ایمانوئل کانت
در خوش بینانه ترین حالتِ ممکن اگر جامعه ی ما نیک سرشت باشد،نیک سامان نیست.بین سه گروه از روشنفکران دینی،عرفی و گروه سوم را نمی دانم چه بنامم(؟) در وضع قانون،مباحثی در جریان است.گروهی مانند سیّدجواد طباطبایی و موسی غنی نژاد معتقدند فقه منبع کافی ای برای وضع قانون در ایران است.گروهی مانند حسن یوسفی اشکوری معتقدند بین فقه و قانون (حقوق و قوانین موضوعه) هم ترازی و هماهنگی چندانی نیست و گروهی هم چاره را در دموکراسی خواهی ناب و رفراندوم می دانند.دومی و سومی چاره ی روشنی جلوی ما نگذاشته اما دلایلِ سلبی شان محکم تر از اولی هاست.گروه اولی هم در عین حالی که خوب حرف می زنند چاره را به گردن فقیهان و مجتهدان انداخته اند.اوضاعی ست برای خودش.نه سر کلاف داریم نه خود کلاف.
صحبت از قوانین شد و انتخابات هم نزدیک است.لشکر اصلاح طلبان منهزم ومنهدم شد.رد صلاحیت یا به قول آقایان عدم احراز صلاحیت خیلی ها را به خانه فرستاد.نمی دانم آقایان کی می خواهند بفهمند.یا می فهمند و فکر می کنند ما نمی فهمیم؟این اصلاح طلبی نیست،این به هر شکل ماندن صحیح نیست.در خوش بینانه ترین حالت وضع همین است.فکر نکنم در انتخابات شرکت کنم هر چه رای دادم کافی ست.آقای اصلاح طلب تو هم بیا با من «همراه شو عزیز،تنها نمان به این فلاکت،کاین درد مشترک هرگز با این نوع مشارکت آسان نمی شود»*
—————————————————————–
پا نوشت:
* از پرویز مشکاتیان و همچنین محسن نامجو به خاطر برهم زدن این ترانه خیلی عذر می خوام.دیدم اصلاح طلبان مصادره به مطلوب کردند ما هم مصادره به نامطلوب می کنیم.
