هنگامی که فوتبال بازی می کردم بازیِ ِچشمگیری نداشتم.پایِ چپم کاملاً پرت بود و یک درصد توانایی پای راستم را نداشت.سرعت و پرش خوبی داشتم و به خاطر این ضعف با همه ی علاقه ام به مهاجم بودن،مدافع آخر شدم.دوازده سالِ مدام فوتبال بازی کردم هر روز از چمنی تا فوتسال و در خیابان.بارها مصدوم شدم و هنوز هم یادگاری هایش را دارم.جذبه ی عجیبی دارد.احتمالاً الان اَه و پیفتان درآمده،شاید حق دارید،اما ورزشِ فوق العاده ای ست.برعکس شطرنج و والیبال و بسکتبال و…بیشتر اوقات تیم قوی برنده بیرون نمی آید.به قول معلم فیزیکمان (به شوخی البته به کنایه در برابر کسانی که شرط می بستند) :«هرکی فوتبال رو پیش بینی کنه خره»دیروز خبری شنیدیم که علی دایی به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال ایران انتخاب شد.علی دایی فوتبال را در سنی به طور جدی شروع کرد که من در همان سن فوتبال را به طور جدی کنار گذاشتم.بیست و چهار سالگی.از دایی خیلی گفته اند و شنیده اید و دیده اید.گل ها،پاس ها،حماسه ها،توپ خراب کردن ها و جوک و حتی اس ام اس.دایی را از بازی اولش در دقایق آخر با عمان در تهران دیده ام تا الان.برایم این پیشرفتش خیلی عجیب است.آن اندام ترکه ای به قول پدرم لَق لَقو تا این استیل بدنی(البته هنوز ناقص).از آن پا به توپی مانند عروسک خیمه شب بازی تا پاس ها و حرکاتی که در این اواخر دیدیم.از آن استمرارش و شروع دوباره اش از بین خاکستر مانند ققنوس.
دایی فوتبالیست بزرگی نیست،اصلاً مهاجم خوبی هم نیست.فوتبالیست بزرگ در ایران یعنی پرویز قلیچ خانی یا حتی مجتبی محرمی.مهاجم خوب در ایران یعنی دکتر امیر مسعود برومند یا حسن روشن و حتی ادموند بزیک.دایی مرد لحظه ها هم نیست.اما استمرار دارد.هوش زیادی ندارد،کمی پرخاشجوست اما به بازیکن زیر دستش احترام می گذارد،از مربی اش بدگویی نمی کند، از لحاظ اخلاقی حاشیه ندارد و زندگیِ سالمی دارد.بر عکس علی پروین ثروتش را از راه درست به دست آورده و بر عکس ناصر حجازی دل خوش به خاطره ها نیست وبر عکس خداداد رک بودنش توی ذوق نمی زند.دایی اسطوره نیست ما اسطوره نداریم و نمی خواهیم داشته باشیم.ما امثال دهداری ها را برف و سنگ بیرون انداختیم ما ایویچ را کله کردیم ما مهراب شاهرخی را دق مرگ کردیم ما…دایی که جای خود دارد.دایی قدم به راه بی بازگشت گذاشته اما زرنگ تر (و نه با هوش تر) از این حرفهاست،مناسبات قدرت را خوب می شناسد،خودش را در دل هر دولتمردی جا می کند.مقاله بنویس و عمله و اکره و باند خودش را هم دارد اما شورش را هم مثل بعضی ها در نمی آورد.کلاً برای دولت احمدی نژاد مربی خوبی ست هم جذبه ی لازم هم پرستیژ هم دانستن زبان و تا حدی علم روز و از همه مهم تر یک بله قربان گوی باکلاس.بی انصاف نباشیم او مرد منتخبِ بسیاری از مربیان بزرگ دنیا بوده مثل اوتمار هیتسفلد یا یورگن روبر.اما هر چه باشد جنسش ایرانی ست و ساختش ناتمام،هر چند که ما را دچار مرض صرفه جویی ارزی می کند و دلخوش به این که اگر داور پنالتی می گرفت ما الان مسافر جام جهانی بودیم.البته امیدواریم تسبیح آقای بهجت در راه جام جهانی هم به کار بیاید و تیم ملی ایران به رهبری آقای دایی تمام کفار را شکست دهد.
