ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود / تسبیح شیخ و خرقه ی رند شراب خوار

این روزها مد شده همه با یک چیزی باید مخالفت کنند.هر چه قدر آن یک چیز بزرگتر و عیان تر گمانم مخالفتشان با کلاس تر،انگار که برای هال و پذیرایی شان لوستر و شومینه می خواهند بخرند.می زنند،می بُرند،می دوزند مسابقه برگزار می کنند.از آن بالایی بگیر تا این پایینی ها.البته مختص ایران نیست همه گیر است.انگیزه ی نوشتن پستی بود که شاید دو سال است عین عقده چسبیده به گلویم تا بنویسم.این روزها همه از حمله های دد منشانه و وحشیانه ی رژیم اشغالگر صهیونیستی(همان عصراییل) به غزه می گویند.تبِ همه گیر انسان دوستی،یک آه و چند گل و چند عکس از خردسالانی که زخمی و کشته شدند.عصر ارتباطات است محبت هم سریع منتقل می شود،همین طور خیلی چیزهای دیگر.دین ما هم که خدا را شکر پر است از انسان دوستی و نیکوکاری و جهاد در راه حقیقت.ما مردم برگزیده ی ام القرای اسلام خوشبختانه در این سری کارها گوی سبقت را از همه گان حتی مردم خود آن کشور می رباییم و چنان بر سر و کله ی خودمان می کوبیم که انگار…انگار نه انگار که چند ده سال پیش دیوانه ی دیکتاتوری به نام آدولف هیتلر به نام ملتش و با آرمانی پاک و بلند پرواز برای پاکسازی نژاد خالص ژرمن و خون آریایی با کمک دانشمندان،بینشمندان،استفاده از آخرین تکنولوژی روز میلیونها نفر انسان بی گناه را با انواع روش های مختلف از صحنه ی روزگار محو کرد.الان هم انگار آن تفکر در قالبی بسیار شیک تر خاطره و یاد آن میلیونها نفر را می خواهد به طور سیستماتیک محو کند همان طور که جناب پوتین در مورد جنایات استالین این کار را می کند و همین طور ژاپنی ها با شیوه ای دیگری جنایات خود را در شرق آسیا کم رنگ می کنند.اما در هر جایی روش ها فرق می کنند.صحبت از شش میلیون یهودی و کم و زیاد آن نیست صحبت از آن جنبه ای از انکار هالوکاست است که به تعبیر دکتر نیکفر «گسست در انسانیت» است.«این که گروهی از انسان ها گروهی دیگر را از دایره ی انسانیت کنار می گذارند و هدفشان نه چپاول و سلطه به آنان بلکه محو و نابودی کامل آنان است».واقعیتی که امروز انکار می شود هم چشم بستن بر واقعیت،هم چشم بستن به امکان تکرار آن است.این که ما در کشورمان از فلسطینیان دفاع می کنیم در جای خود بسیار قابل احترام است واین که حتی می گوییم هیتلر شش میلیون یهودی را نکشت و باید تحقیق شود حرف زیاد غیر منطقی ای شاید نباشد،چون به هر حال بر روی آن این قدر تحقیق شده که بتوان بحث کرد.اما این که هالوکاست را بالکل منکر شویم و برایش مسابقه ی کاریکاتور همراه با جایزه برگزار کنیم از دایره انسانیت و حتی شرم آور بودن بیرون می زند.این که کنفرانسی جهانی تشکیل دهیم و دبیر برایش تعیین کنیم شاید آن قدر زشت نباشد ولی وقتی در سمینار از گروههای جنایتکار و بدنام و فاشیست مثل نئونازی ها و گروه نژاد پرست کوکلاکس کلان و راست های افراطی اروپایی و آمریکایی دعوت کنیم یک ننگ ابدی ست.اعلامیه ی جهانی حقوق بشر بر مبنای جلوگیری از تکرار فجایعی مانند هالوکاست نوشته شده. این که دنیا دیگر اجازه قدرت گرفتن تفکراتی مشابه تفکرات فاشیسم و نازیسم را ندهد.مشکل ِانکار گران با این جنبه های حقوق بشر است که اگر مشکل نداشتند با هالوکاست کاری نداشتند همان طور که با جنایات استالین در سیبری و گولاگ و جنایات پل پت در کامبوج و کشتار ارامنه به دست عثمانی و جنایات دولت های برادر و دوست سودان و سوریه…ندارند.همه ی درد ما همین است گسست در انسانیت