علیک سلام

چند سالی ست می نویسم،یک سال و نیمی ست در وبلاگ.از میهن بلاگ شروع کردم به بلاگر رفتم و در بلاگفا فعلا مانده ام.دوستدار ادبیاتم،با هنرهای تجسمی و غیر تجسمی به جز کمی سینما و کمی موسیقی آشنایی چندانی ندارم.فلسفه را زیاد نمی دانم ولی دوست دارم بخوانم و بیشتر بدانم.از هر چیزی که بخوانم و سرم درد نگیرد خوشم می آید یعنی بیشتر چیزها به جز مقولات مذهبی(و نه دینی) و ریاضیات.از شعر کلاسیک خوشم می آید ولی شعرنو هم می خوانم.ادبیات مدرن را بیشتر می پسندم و رمان های کیلویی و هزار صفحه ای و عاشقانه را دوست ندارم.از سیاست بازی و سیاست مداری بیزارم ولی به علم سیاست عشق می ورزم.لیبرال دموکراتم.طرفدار سرسخت آزادی بیان و برابری در رفاه و سخن گفتن و تفکر .جور بسیار دیده ام از زمینه و زمانه و کسان.اما هنوز امیدوارم چون که زندگی چیزی کمتر و بیشتر از این دست مزخرفات نیست.صادقانه بگویم گاهی لوده و متناقضم،خودم را خیلی دوست دارم و دوستانی را که سخت قبولشان می کنم نیز.نوشتن را دلیلی بر نفس کشیدن می دانم.به اشتباه فکر می کنند انسانی عصبی و منتقدم در حالی که نمی دانند نیشخند من تعطیلی ندارد و لبخند هم کار هر روزه ی من است.پوست سگ دارم مطمئنم.سلامت نفس و چیزهایی انتزاعی مثل فرهنگ و اخلاق را قبول ندارم،خط کشی نمی کنم .هیچ حرفی را کاملاً صحیح نمی دانم و طرفدار سنت انسانی هستم.سنتی که به آسانی به دست نمی آید.سنت انسانی تعریف ندارد باید به آن رسید به قول کافکا مقصد معلوم است اما راه…از من نپرسید.

شنیده ام که ورد پرس خانه ی امن و آسایش است و نیز شنیده ام«در طریق عشق بازی امن و آسایش خطاست» من هم دوستدار عاشقی هستم و هم خطاکاری و هم نوشتن و هم خیلی چیزهای دیگر.همه ی این آرشیو را در آینده ای دور یا نزدیک با همین نرم افزار وردپرس به سایت شخصی خواهم برد.

شما هم خواننده ی قدیمی اگر باشی کروکی خلقیات من را باید داشته باشی و اگر جدیدی خجالت نکش آن چیزی را که در دستت است بمال به دیوار و خودت بیا جلو… نرم و آهسته هم نیا که تفلن ضخیم تنهایی من و طبل پاره ی رسوایی من اینجاست..دونت وُری مای دی یر و این ها

این بود انشای من درباره ی این که پاییز خود را چگونه تلف کردید